Ontwarring
[hij] Haar hoofd op mijn borst, mijn hand in haar haar. 'Je horloge prikt me, en hij tikt. Ik word getikt van dat getik,' zegt ze. Ze ontwart onze verstrengeling. Ik zet het horloge stil en leg hem op mijn nachtkastje. 'Zo, nu staat de tijd stil,' zeg ik, en ik kus haar hoofd. 'Een eeuwig moment,' zegt ze plechtig. Dommelen. Een mist van kleur en geluid. Vogels, aria's, oneindige harmonie. Zacht licht en lichte, warme kleuren. Haar adem en het kriebelen van haar haar in mijn nek. 'Ik vind jou echt een stokstaartje,' zegt ze zacht, ‘je houdt de wacht.’ Ze lokt me uit mijn slaap. 'En ik vind jou een vlinder,' antwoord ik, ‘niet dat je fladderig bent hoor.’ 'Een vlinder? Dan wel een giftige mag ik hopen.' 'Dodelijk.' Tevreden lachje. [zij] Ik denk niet aan hem maar aan jou - de verleidster, de femme fatale. Met mijn ogen dicht kijk ik je aan. Wat heb je jezelf goed bedacht, geënsceneerd. Je blik is uitdagend en je bewe...